Ne tuhaf bir duygudur bu! Yitip gitmeler, yarımkalmalar.. Bir ses çığlık çığlığa içimde, susturamıyorum.. Kanatlanıp uçmak geliyor ama bir ustura dayalı dudaklarımda, bağıramıyorum. Çocuklara bakıyorum ve çok uzaklarda kalan çocukluğumu özlüyorum... Gamsız, tasasız herşey oyun.

Bu dengesiz, bu riyakar ve çirkinliklerle kuşatılmış dünyada mutsuzluklar içinde mutluluğu aramak ne acı...Sanki evren sahne, insanlar tiyatrocu. Neden yüreğimizi olduğu gibi yansıtamıyoruz, neden ayaklarımız bizi istediğimiz yere götürmüyor ve neden kalbim benim için atmıyor? Aldığım soluk bile bana ait değil, bedenim bile ruhuma yabancı. Hani diyor ya şair: "yaprak döker bir yanımız, bir yanımız bahar bahçe" ben de diyorum ki: "yaprak döker bir yanımız, bir yanımız hazan bahçe" aldanış diyorum herşeye, bu benim umutsuzluğum olmamalı..