Zaten hiç tadım yok kaç gündür...ne ellerinde ne dudaklarında...Hele bir akşam olsun iyice hüzünleneyim önce, sonra oturup bir minderin üstüne mendil bile almadan elime, gözlerim şişene kadar ağlayayım... “Ardından...” diye başlayan bir mektup yazayım neskafemi yudumlarken...Aklıma ne gelirse işte ... Böylesi çok gücüme gidiyor, bildiğin ve bilmediğin ne varsa hayatta acı veren, anla işte söyleyemediklerine saydığım çok şey var aslında, bildiğini bildiğim. Bu yaptığının gerçek sevgi olduğunu bildiğim gibi. Beni yaşasın diye attığın kuyuda nefessiz kaldığımı bildiğin gibi!

Radyodan sızan sekiz ajansı bile, tükendiğini yineliyor durmadan yaşanılan her anı. Ardından gelen şarkılara dalıyorum, birden sığıntı olmak istedim. Hayalimde kocaman bir resmini çizmeye çalıştım, sokuldum Sana, üşüdüm hemde  çok üşüdüm. Her satırda varlığını hissedip her dizede Sana ulaşabilmek umuduyla...