Saat kaç buçuğuydu gecenin bilmiyorum ama bekliyordum, kimi yada neyi beklediğimi bilmeden. Günler, saatler, dakikalar bıktılar benle olmaktan, çekip gittiler azar azar. Kaldım ortada, tek başıma.  Ne önceleri, ne de sonra hiç böyle yalnız kalmamıştım bu kadar...

Üşüdüğümü hissederek,  yalnızlığımı yorgan gibi örttüm üstüme, üşüyen yüreğimi ısıtmaya yetmeyeceğini bile bile... Uykusuzluk beni kendine eş etmişken biliyordumki,  biraz sonra hoca efendi okuyacak ezanı ve namaz kılmak uykudan daha hayırlıdır hadi kalkın ey müminler diye salât edecektir. Ardından insanlar uyanacak herkes bir şekilde koşuşturmanın ve günaydının telaşı ile uykulu gözlerle işlerine koşacaklar. Bense hala Seninle dünden kalma yolculuğuma devam edeceğim  ve sevmek adına yüreğimin borcunu Seninle bir hayat eşliğinde ödemeye geleceğim mutlaka!